De stiefouder en het huis

Een stiefouder wordt geen eigenaar van het huis omdat hij of zij er woont. Wonen is gebruik. Eigendom staat op de titel: het kadaster, de leveringsakte of een ander stuk dat de naam noemt. In het dossier schrijf je wie er op dat stuk staat, letterlijk, en je schrijft apart wie er op de sterfdag in het huis woonde. Die twee lijsten kunnen samenvallen en zij kunnen uiteenlopen. Ervazo zet de bewoner niet op de titel omdat de post anders ongemakkelijk oogt. Het ongemak is geen overschrijving.

Het testament kan de stiefouder iets geven: een recht om te blijven wonen, een legaat, of niets. Alleen de akte zegt dat. Je leidt het niet af uit de jaren dat iemand de kinderen heeft meegenomen naar school. Het huwelijksgoederenregime kan de eigendom eveneens raken, als de stiefouder met de overledene was getrouwd en de akte of de datum dat meebrengt. Dan nog is de bron de akte of de datum, niet het feit van het samenwonen. Noteer het regime als eigen regel naast de tenaamstelling. Drie bronnen blijven drie bronnen: titel, testament, regime.

Kinderen van de overledene worden niet mede-eigenaar omdat hun stiefouder er woont, en de stiefouder wordt niet mede-eigenaar omdat de kinderen erfgenaam zijn. Elke naam op de leveringsakte komt op de post van het huis. Een naam die ontbreekt, voeg je niet toe uit het bevolkingsregister. Het bevolkingsregister zegt wie er stond ingeschreven, niet wie de eigenaar is. Bewaar een recent stuk van het kadaster of de akte bij de woning. Zet de datum van dat stuk erbij. Een oud gevoel dat het huis van de familie was, is geen titel en geen aandeel.

Wie mag blijven wonen, is een volgende vraag en niet hetzelfde als de titel. Die vraag volgt uit het testament, uit het regime of uit een beslissing, niet uit de sleutel die iemand heeft. De namen op de leveringsakte blijven de lijst van de titel, ook als een stiefouder de post ontvangt. Noteer de sleutel desnoods als praktisch feit. Zij is geen akte. Ervazo maakt geen levering en geen testament.