De quasi-wettelijke verdeling staat niet vanzelf aan

Een quasi-wettelijke verdeling is een variant in een testament. Zij is geen automatisme. De wettelijke verdeling van artikel 4:13 BW geldt omdat de wet dat zegt, tenzij het testament haar uitzet. De quasi-wettelijke verdeling geldt alleen als het testament haar opneemt. De namen lijken op elkaar. In het dossier zijn het twee verschillende regels, met twee verschillende bronnen. De bron van de ene is de wet. De bron van de andere is de akte.

De notaris leest of de variant in het testament staat. Het dossier neemt die lezing niet voor eigen rekening. Er hoort een vraag zolang de akte niet is nagezien: bevat dit testament een quasi-wettelijke verdeling. Het antwoord is ja of nee, met de passage erbij. Een familie die de term gebruikt, is geen bron. Een folder of een herinnering aan een gesprek evenmin. Alleen de akte, gelezen door de notaris, vult het antwoord.

Staat de variant er niet in, dan zet het dossier haar niet aan omdat er een partner en kinderen zijn. Dan blijft de vraag of de gewone wettelijke verdeling geldt, afhankelijk van wat het testament verder zegt. Staat de variant er wel in, dan komt zij als eigen regel in het dossier. De gevolgen worden niet gekopieerd uit artikel 4:13 alleen omdat de naam erop lijkt. Wat de akte toedicht aan goederen, vorderingen, rente of opeisbaarheid, komt uit de akte. Wat zij niet zegt, blijft leeg.

Rente en opeisbaarheid zijn daarvan een goed voorbeeld. Vaak staan die in het testament of in de wet. Bij een quasi-wettelijke verdeling is het testament de eerste plek om te kijken, niet een standaardpercentage. Het dossier laat het percentage weg tot de passage het noemt. Hetzelfde geldt voor het moment waarop een kind iets kan opeisen. Dat moment wordt niet gelijkgesteld aan het overlijden van de langstlevende, tenzij de akte dat zegt.

Ervazo zet de quasi-wettelijke verdeling niet vanzelf aan en rekent niet als advies. Het programma maakt de akte niet en doet geen betaling. Een partner met kinderen is daarvoor geen voldoende feit. De naam alleen zet niets aan. De notaris, de rechter of de Belastingdienst beslist over de concrete zaak. Tot de notaris de akte heeft gelezen, blijft de variant een open vraag en geen verdeling.